Sevgili Jak Kohen (1951 – 2019) Anısına

Bizlere rock blues ve caz müziğini sevdirdin. Radyoculuğu öğrettin. Sesin ile Gitarist programını her hafta sen açtın, sen kapadın. Teşekkür ederim Jak abi. Şimdilik Hoşçakal. Huzur içinde uyu.

Burning Rain – Face the Music (2019)

Gitarlarda Doug Aldrich‘in (ex. Whitesnake, Dio, Revolution Saints, Bad Moon Rising) bulunduğu, 1999 yılından beri Keith St. John ile beraber devam ettirmeye çalıştıkları süper grup Burning Rain. İşte bu gruptan mükemmel bir albüm. Yaklaşık iki haftadır hiç soluksuz, sıkılmadan dinliyorum. Son yıllarda Frontiers etiketi altında yayınlanan bir çok grup ve albümden daha üstün bir çalışmaya imza atmışlar. Face the Music, dinlemeye doyamayacağımız bir eser olarak karşımıza çıktı 2019’un başlarında. Neredeyse kötü şarkı yok. Doug Aldrich’in gitar tonu ve tekniği ise gerçekten inanılmaz. Keith St. John – Vokal, Dough Aldrich – Gitar, Blas Elias (Slaughter) – Davul, Brad Lang (Y&T) – Bas gitar.

Last in Line – II (2019)

2019’un Hard Rock dünyasına iyi güzel bir giriş yaptığını gösteren başka bir iyi albüm daha. Kadrosu Dio’nun eski elemanlarından oluşmuş ( Vinny Appice, Jimmy Bain, and Vivian Campbell) Last in Line grubunun ikinci albümü. Vokallerde Andrew Freeman (Devil’s Sand, Lynch Mob, Hurricane) dışında diğer üyeler yıllarca beraber çalmışlar. İlk albümleri “Heavy Crown” dan sonra sadece Jimmy Bain aralarından ayrılıp Phil Soussan (ex-Ozzy) dahil olmuş. Albüm prodüktörlüğünü ise ilkinde olduğu gibi Jeff Pilson (Dokken, Lynch Mob) üstlenmiş. Bir önceki albümden daha iyi bulduğumu söyleyebilirim. Vivian Campbell ise olağanüstü zaten. Gitar tonu ve tekniği şu aşamada çok daha üst düzeyde. Nefis bir albüm. Kötü şarkı yok!

Marco Sfogli – Homeland (2019)

İtalyanların son yıllarda gitar dünyasına kazandırdığı yetenekli gitar virtiözü Marco Sfogli‘nin üçüncü albüm çalışması. Önceki albümleri “There’s Hope” (2008) ve “reMarcoble” (2012)’den sonra epey bir zamandır sesi çıkmıyordu. Dream Theatre’nin solisti James Labrie’nin solo çalışmalarında yer almış bu gitariste son albümü Homeland ile bize ne kadar usta bir müzisyen olduğunu ispat ediyor adeta. Marco Sfogli’ye albümde Chris Brooks / Guitar, Alex Argento, Alberto Bravin / Keyboards, Franck Hermanny, Andrea Casali / Bass, Simon Phillips, Erik Tulissio, Roberto Gualdi, Salvyo Maiello / Drums gibi çok değerli müzisyenler eşlik ediyorlar. Gayet keyifli, dinlenebilir bir albüm.

Gary Hoey – Neon Highway Blues (2019)

İnanılır gibi değil ama sanırım Gary Hoey‘un 21. albümü. Onu ilk olarak 1993 yılında piyasaya çıkarttığı “Animal Instinct” albümüyle tanımıştım. Gary’ye o albümde bas gitarda Tony Franklin (Quiet Riot, Blue Murder, Whitesnake) ve davulda Frankie Banalie (Quiet Riot, W.A.S.P.) eşlik ediyordu ve nefis bir albümdü. Bu zamana kadar çıkardığı 20 albümde kimler ile çalışmadı ki; Frank Hannon (Tesla), Greg Bissonette (Steve Lukather, Jason Becker, Joe Satriani, David Lee Roth). Bu albümde ise kendisine Eric Gales, Lance Lopez. Josh Smith eşlik etmiş. Nefis bir müzik ziyafeti! Parça Listesi : “Under The Rug” (featuring Eric Gales), “Mercy Of Love” (featuring Josh Smith), “Your Kind Of Love,” “Don’t Come Crying” (featuring Ian Hoey), “Still Believe In Love,” “Almost Heaven,” “I Felt Alive,” “Waiting On The Sun,” “Damned If I Do” (featuring Lance Lopez), “Living The Highlife,” and “Neon Highway Blues.”

Eric Gales – The Bookends (2019)

İlk albümünü 16 yaşında yapmış, 28 yıldır bu piyasada bulunan ve 16. stüdyo albümü “The Bookends” henüz çıkaran Blues/Rock vokalisti ve gitaristi Eric Gales’e karşı sevgim saygım her geçen gün biraz daha artıyor. Solak ama sağ gitar çalan bu müzik dehasının tekniği, stili ve soundu değme gitaristlere taş çıkartır. Rock Fm zamanlarında Gitarist programında nice albümlerinden (Relentless, Transformation) örnekler çalar, dinleyenlere sevdirmeye çalışırdım. Yine müthiş bir albümle kulaklarımızın pasını siliyor Eric Gales. Parça Listesi; ( Intro, Something’s Gotta Give (feat. B. Slade), Whatcha Gon’ Do, It Just Beez That Way, How Do I Get You, Southpaw Serenade (feat. Doyle Bramhall II), Reaching For A Change, Somebody Lied, With A Little Help From My Friends (feat. Beth Hart), Resolution



Tesla – Shock (2019)

Adı üstünde gerçekten “Şok” ! İtiraf etmeliyim 1986 “Mechanical Reasons”, 1989 “The Great Radio Controversy” ve 1991’de “Psychotic Supper” albümleri Tesla’nın en iyi albümleri olarak arşivimde her zaman güzel bir yerde olmuştur. Bu tarihlerden sonra çıkan hiç bir çalışmaları, o güzel tatları ve tınıları bize hissettiremedi. Yaklaşık 35 yıllık müzik hayatlarında bir çok güzel şarkıya imza attılar. Grupta bir tek Tommy Skeoch (gitar) yerine Dave Rude (vokal, gitar) katıldı ve bütünlük bozulmadı. Yakın arkadaşları Phil Collen‘nin (Def Leppard) prodüktörlüğünü üstlendiği “Shock” albümüyle şimdi yeniden müzik dünyasında yerlerini aldılar. Bir tek albüme adını veren parçayı beğenemedim. Diğer parçalar ise eski albümlerini aratmayacak nitelikte.
Gayet başarılı bir çalışma olmuş. Sevgilerimle. Brian Wheat – Bass / Keyboards / Piano / Backing Vocals, Frank Hannon – Guitars / Backing Vocals, Jeff Keith – Lead Vocals, Troy Luccketta – Drums / Percussion, Dave Rude – Guitar / Backing Vocals

Paylaş

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir