Merhaba Sevgili Müzik Dostlarımız! Albüm inceleme ve eleştiri yazılarımın ikincisini sizler için hazırladım. 

Stephen Pearcy – A View To a Thrill (2018)

Abd’li vokalist Stephen Pearcy bu yeni albümü ile karşımızda ve  öncekilerden biraz daha iyi bulduğum bir solo albümü sanatçının. Tabi kurucusu ve söz yazarı olarak RATT’den bahsetmeden olmaz. 1984 yılı  “Out of the Cellar“ı  grubun en iyi albümlerindendir. Anlatmamak olmaz. Bu albüm Van Halen‘ın “Panama“sı, Prince‘ın  “Lets Go Crazy” ve Madonna‘nın “Borderline” ile de listelerde yarışmış ve yükselmiş idi. Başarılı ve sevdiğimiz gitarist Warren De Martini‘nin  riffleri de oldukça melodik ve başarılıydı. Eski kaset günlerimizi de andık. Ankara Kızılay’da İzmir caddesi köşesindeki çarşıdaki bir müzik marketten edinmiş idim.(Dokkenlar, Metal Churchler, Tokyo Bladeslerrrrr. Hey gidi günler hey!

Müzisyenleri: Erik Ferentinos gitarda, Matt Thorn bas gitar, klavye ve vokalde, bateride ise Scot Coogan var. Gelelim şarkılara: Açılış “U Only Life  Twice”  heavy sound ve riff ile tipik  RATT tarzı iyi bir parça, “Sky Falling” orta eser, “Malibu” melodik iyi sayılabilir. “One in a Million  for War”  ve “Double Shot“, “Secrets to Tell” yine orta eserler. “Not Killin’ Me” bu parça oldukça  iyi gibi; gitar soloda ise  efsanevi gruplardan The Doors üyesi Robby Krieger çalmış. Ardından “Dangerous Thing” orta, “I’m a Ratt”  albüm deki en Melodik parçalardan biri. “Fromthe Inside“, “Violator” yine orta eserler.

Albüm  heavy ve glam rock olarak orta başarıda diyebilirim. Üç adet eseri daha çok beğendim, diğerleri orta (vasat da denebilir). Sound ve Mastering iyice.


Stephen Pearcy – A View To a Thrill (2018)

 


Richie Nieto – Faith in Ephemera (2018)

San Jose, KOSTARİKA’lı gitarist Richie Nieto üçüncü enstrümantal albümüyle karşımızda. Albümdeki tüm besteler, enstrüman performansları, kayıt ve mixing işleri de sanatçıya ait. Diğer albümleri ise “An Odd Magnet For The Peculiar (2017) ve “Giant Robots and Sunsets” (2007). Sanatçı çok ünlü gruplarda, 7 ülkede ve 1200 konserde çalmış. Örneğin: Sting, Jethro Tull, Jon Anderson, Survivor, Starship, Caifanes, Miguel Mateos, Soda Stereo ve de Crosby, Stills, Nash‘in Kosta Rika konserinde sahne almış. 

Gelelim şarkılara: Açılış “Blindsided” tarz olarak nasıl usta bir gitarist dinlemeye başladığımıza iyi bir örnek. “Cry Wolf” aynı tempoda; iyi. “Trail of Lies” da ise daha slow duygusal bir beste. “Jackal Smile“, “The Mangler” orta eserler, “Ghost of a Man”  başarılı bir riff ile melodik, “From Ashes” biraz sert ve hızlı alt yapı ile taşınıyor parça. “Hope” da ise akustik bir dinlenme arası veriyor, hoş bir beste. Son eser albümün kapanış parçası “Silver Lining” gitaristin ana kimliğine uygun ve melodik .



Albüm baştan sona zevkle dinlenebiliyor, gitarist shreding’e kaçmadan bana göre Joe Satriani etkilerinden ve ezgilerinden pozitif faydalanmış. Teknik ve gitar tonu  hoş solo bölümlerini pedal destekli  tercih etmiş. Çok hız meraklısı değil ama melodik bulduğum, tavsiye edebileceğim bir albüm.

Groundbreaker – Groundbreaker (2018)

FRONTIERS‘dan yeni bir grup ve albümü; melodik hard rock tarzında ilk buluşmaları Steve Overland (FM vokalist), Robert Sall (W.E.T.) gitaristi, Nalley Pahisson; basgitarda, Herman Furin bateride ve klavyede frontiers şirketinin çok sıklıkla prodüksiyonlara dahil ettiği Alessandro Del Vecchio. Ayrıca yükselen vokalist Ronnie ROMERO’yu da Ritchie Blackmore’s Rainbow‘dan, Lords of Black’e, Nozomu Wakai’s Destinia ve Core Leoni’ye kadar çok karşılaştık. Yine baba gitarist ve çok iyi bulduğum Simone Mularoni, (Lione/Conti ve Sunstorm ve progrressif metal grubu D.G.M.) gibi birkaç müzisyen daha var…Kadrolu müzisyenlere mi sahip frontiers 🙂 Küçük bir eleştiri…..

Gelelim şarkılara; açılış “Over my Shoulder” saf melodik hard-rock iyi sıkı  bir örnek. “Will It Make You Love Me” oldukça melodik. “Eighteen Till I Die“, “Only Time will Tell” orta, “Tonight” iyice, “Standingup for Love“, “Something Worth Fighting For” orta, “The Sound of a Broken Heart“, “The First Time“, “The Days of Our Lives” iyice. Kapanış parçası “The Way It Goes“. Albüm  iyi sayılabilir. Tüm parçalar birbirine çok yakın, melodilerde. Belki vokalistin  inalt frekans ve aynı tarzı  gırtlağı bana böyle hissettirdi. Biraz uzun bir albüm oluşu, biraz konsantrasyonu bozarak uyutuyor gibi ve de her parça giriş vokal nameleri çok benzer; şahsi görüşüm. Verobotik  bir kurgu var. F.M için de böyle hissediyorum. Ancak Erik Martenssen‘in oluşumlara katkısı  müzikalitesi ve de lead gitar yeteneği Robert Sall’dan  solo olarak daha iyi gibi.

Groundbreaker – Groundbreaker (2018)

Biraz daha Frontiers‘ı eleştireyim. Çok yakın melodik hard rock  parçalardan oluşan tek düze gibi. Tekrarlanan yeni gruplar var; Ticari bir tarz  müziğe gidişat algılıyorum. Devam edecek yazılarımda bu grupların benzerliklerini de sizler algılayacaksınız. Örnekler vereyim birkaç grubu; CREYE, PALACE, AIR RACE, OUTLOAD, TEN, KING COMPANY, JOHNNY GIOELI, NORDIC UNION, PERFECT PLAN  ve de  maalesef DEVIL’S HAND (Mike Slammer konusunu o albüm de ayrı bir başlıkta anlatacağım.)  Selamlar.

Paylaş

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.